Alan Greenspan, architect van de moderne Amerikaanse economie, overleden op 100-jarige leeftijd

Alan Greenspan, voormalig voorzitter van de Amerikaanse Federal Reserve, is op 100-jarige leeftijd overleden. Zijn echtgenote maakte dit bekend.

NBC News-correspondente Andrea Mitchell verklaarde in een door haar werkgever gerapporteerde verklaring dat haar man was overleden aan complicaties van de ziekte van Parkinson.

In Mitchells verklaring werd gezegd dat Greenspan "een reusachtige figuur was die decennialang het Amerikaanse economische systeem hielp vormgeven onder presidenten van beide partijen, maar altijd eerlijk was in het erkennen van zijn fouten".

Bijna twintig jaar lang was Alan Greenspan belast met het beschermen van de Amerikaanse economie en het waarborgen van de stabiliteit van de dollar.

Als voorzitter van de Federal Reserve van 1987 tot 2006, een functie die na het presidentschap als de tweede meest belangrijke wordt beschouwd, presideerde hij over de langste periode van aanhoudende Amerikaanse economische groei in een generatie.

Greenspan werd de "god in de machine" van de Amerikaanse financiën genoemd en weigerde alle verzoeken om interviews tijdens zijn tijd bij de Fed.

Maar de media en geldmarkten hingen aan zijn weinige openbare verklaringen, en een bord in zijn kantoor zei simpelweg: "de verantwoordelijkheid begint hier".

Maar critici stellen dat overmatige afhankelijkheid van goedkoop krediet de dotcom-zeepbel van de late jaren negentig aanwakkerde en de subprime-hypotheekcrisis van 2008 veroorzaakte.

Alan Greenspan werd geboren in New York op 6 maart 1926. Zijn moeder, die in een meubelzaak werkte, bracht hem alleen op.

In plaats van een aankomend econoom te zijn, was de jonge Greenspan een getalenteerd muzikant die klarinet studeerde aan de gerenommeerde Julliard School of Music in New York.

Hij speelde in een band met Stan Getz, de legendarische jazzsaxofonist, voordat hij het land door toerde met de Henry Jerome Band. Deze rondtrekkende levensstijl gaf hem waardevolle praktische inzicht in de werking van het Amerikaanse bedrijfsleven.

En terwijl zijn medebandleden hun avonden doorbrachten met het roken van marihuaha, bezighield Alan Greenspan zichzelf met het instuderen van economie en het doen van de boekhoudingen van de band.

Op negentienjarige leeftijd schreef hij zich in als student economie aan de New York University, waar hij een aanhanger van de vrije markt werd en uiteindelijk werk vond als economisch consultant en later als lid van de raad van bestuur bij JP Morgan.

In 1952 ontmoette Greenspan de rechtse romanschrijver en sociaal filosoof Ayn Rand, wier opvattingen een diepgaande invloed op hem zouden hebben.

Ze noemde hem "de begrafenisondernemer" vanwege zijn voorkeur voor donkere, sombere pakken.

Maar de jonge econoom kwam haar geloof ondersteunen dat de samenleving het meest efficiënt functioneert wanneer mensen actief hun eigen eigenbelangen nastreven, met uitsluiting van de belangen van de samenleving als geheel.

In een artikel dat hij in 1966 schreef, verklaarde hij "de verzorgingsstaat" als "niet meer dan een mechanisme waarmee regeringen de rijkdom van de productieve leden van een samenleving confisqueren".

Nadat hij de recessie onder Eisenhower succesvol had voorspeld, adviseerde Greenspan Richard Nixon tijdens zijn succesvolle presidentscampagne in 1968.

Hij werd vervolgens hoofd van de Council of Economic Advisers.

Greenspan schreef later dat hij de president "triest paranoïde, misantropisch en cynisch" vond, maar het succes van de econoom bij het bestrijden van inflatie maakte indruk op Nixons opvolgers.

Gerald Ford vroeg Greenspan om door te gaan met de Council of Economic Advisers en in de vroege jaren tachtig koos Ronald Reagan hem aan om leiding te geven aan een onderzoek naar de hervorming van het Amerikaanse pensioenstelsel van de staat.

In augustus 1987 bevorderde Reagan hem tot voorzitter van de Amerikaanse Federal Reserve, en de volgende twee decennia werd hij een van de machtigste mannen ter wereld.

Hij werd gelijk in het diepe gegooid.

Zijn voortvarend optreden bij de aandelenmarktcrash van oktober 1987, waarbij meer dan 30 procent van de aandelenkoersen werd uitgewist, leverde Greenspan veel lof op.

Zijn verklaring van vertrouwen in de onderliggende economie kalmeerde de zenuwen, en zijn facilitering van goedkoop krediet hielp de banken drijvende te houden.

Het was een aanpak die steeds opnieuw werd gebruikt, wanneer de markten in crisis waren.