Het stilzwijgen van internationale sportorganisaties over executies van Iraanse atleten is oorverdovend
Het sport wordt vaak gezien als een universele taal van vrede, broederschap en menselijke waardigheid. Toch blijft de vraag: wat rest er van deze principes wanneer degenen die deze waarden vertegenwoordigen door een staat worden geëxecuteerd, opgesloten of het zwijgen wordt opgelegd?
De sport wordt vaak gezien als een universele taal, drager van vrede, broederschap en menselijke waardigheid. Toch, op het moment dat Iran blijft deelnemen aan grote internationale competities, in het bijzonder aan het voetbalworldcupkampioenschap, stelt zich een vraag: wat rest er van deze principes wanneer degenen die deze waarden vertegenwoordigen door een staat worden geëxecuteerd, gevangen gezet of het zwijgen wordt opgelegd?
Op 30 april werd Sasan Azadvar, een jonge karateka van 21 jaar, geëxecuteerd door het regime van de Islamitische Republiek Iran. Zijn dood is geen geïsoleerd geval, maar een symptoom van een systeem. De sportweb kan niet langer wegkijken. Atleten zijn doelwitten geworden. Vóór Sasan Azadvar werd Saleh Mohammadi, 19 jaar oud, kampioen worstelen, op 19 maart geëxecuteerd voor het misdrijf "moharebeh", dat wil zeggen vijandigheid ten opzichte van God. Ook Mohammad Mehdi Karami mag worden genoemd, kampioen karate van Koerdische afkomst, opgehangen in 2023 op 22-jarige leeftijd, omdat hij deelnam aan de "Vrouw, leven, vrijheid"-beweging.
In 2020 was de professionele worstelaar Navid Afkari al in het geheim geëxecuteerd, ondanks internationale mobilisatie, na bekentissen die onder foltering waren afgedwongen, in een karikatuur van gerecht. De vice-kampioen nationaal boksen, Mohammad Javad Vafaei-Sani, is ter dood veroordeeld voor lidmaatschap van een illegale organisatie na de protesten van 2019 en loopt vandaag nog altijd het risico van executie. De professioneel voetballer Amir Nasr-Azadani, 26 jaar oud, werd gearresteerd in november 2022 tijdens de protesten na de moord op Mahsa Amini. Hij ontsnapte net aan executie; zijn straf werd omgezet in zesentwintig jaar gevangenis.
Deze jongeren vroegen slechts om vrijheid en democratie. Deze namen zijn geen statistieken, het zijn atleten. Jongemannen die hun leven aan hun discipline hebben gewijd, die hun land hadden moeten vertegenwoordigen in competities, generaties hadden moeten inspireren, de waarden van de sport hadden moeten belichamen. In plaats daarvan zijn zij gebroken door een systeem dat engagement, vrijheid van meningsuiting en soms het eenvoudige feit van bestaan straft. Tegenover deze werkelijkheid is het stilzwijgen van grote internationale sportorganisaties oorverdovend. De waarschuwingen dateren echter niet van gisteren. Al vanaf 2017 hebben wij, samen met de organisatie Ensemble contre la peine de mort, de banalisering van publieke executies in Iraanse stadions aangeklaagd.
