Hoe de spreidingswet gemeenschappen verdeelt
Een onderzoek van Maurice de Hond onder ruim 8.000 Nederlanders toont aan hoe de spreidingswet voor asielzoekers gemeenschappen verdeelt: veel inwoners willen minder opvang dan het gestelde richtgetal, en die weerstand varieert sterk naar politieke voorkeur.
Aanpassing 30 minuten ago geleden door Maurice
Wat zijn de cijfers?
Op basis van de spreidingswet zouden de gemeenten gemiddeld ongeveer 5 asielzoekers moeten opvangen op iedere 1.000 inwoners. (Bij de bepaling van het richtgetal worden ook sociaal-economische factoren meegenomen).
In veel gemeenten ontstaan heftige discussies (en demonstraties) rondom de aanwijzing van plekken waar de asielzoekers zouden moeten worden opgevangen. (Of dat nu noodopvang is of de reguliere opvang).
Via onderzoek van Peil.nl onder een steekproef van ongeveer 8.000 wordt een beeld gegeven van de reactie van de bevolking op de implicatie van de spreidingswet. De vragen zijn zowel afgezet naar de omvang van de gemeente en de politieke voorkeur van de betrokkene.
De opvang nu
Allereerst is gevraagd hoeveel asielzoekers er worden opgevangen in de eigen woonplaats in relatie tot het richtgetal (dat we als 5 op 1.000 hebben omschreven). Dit zijn de resultaten.
Ongeveer een derde geeft aan het aantal niet te weten. 29% denkt dat er meer dan het richtgetal zijn, 21% ongeveer het richtgetal en 19% minder dan het richtgetal. Er zit geen duidelijk patroon in naar omvang van de gemeente.
