Diabetespatiënten in Gaza kampen met overlevingsstrijd te midden van oorlog en tekorten

Voor de zoveelste keer gaat hij langs apotheken en medische centra op zoek naar een dosis. Dit is zijn dagelijkse werkelijkheid geworden sinds het uitbreken van de oorlog in oktober 2023 en de aanscherping van Israëlische beperkingen op de invoer van medicijnen en medische hulpmiddelen in de Gazastrook.

Hamza weet dat het uitstellen van een insulinedosis potentieel levensgevaarlijk is. Type 1-diabetes vereist strikte dagelijkse behandeling en voortdurende controle. Maar onder omstandigheden van oorlog en blokkade is het beheren van de ziekte omgevormd tot een dagelijks, hoogrisico-gevecht.

Hamza herinnert zich hoe zijn gezondheid voor de oorlog stabieler was. Hij kon insuline van apotheken krijgen voor prijzen tussen de 25 en 35 sjekel (8,50 tot 12 dollar) per pen, soms nog goedkoper.

'Ik leerde alle apotheken kennen, en zij kenden mij ook, omdat ik altijd insulinepenen kocht,' zegt Hamza.

Dit veranderde drastisch met de oorlog en de aanscherping van beperkingen op de invoer van medische hulpmiddelen. De prijs van één insulinepen steeg tot tussen de 75 en 100 sjekel (25 tot 34 dollar), en aangezien Hamza zes tot zeven penen per maand nodig heeft, was hij genoodzaakt elke pen zo lang mogelijk te gebruiken.

Het lijden van diabetespatiënten in Gaza strekt zich uit tot beperkingen op de invoer van medicijnen via grensovergangen, maatregelen die hebben geleid tot een ernstig tekort aan insuline, glucosemeters en teststrips.

Hamza wijst erop dat dit tekort een instabiele medische situatie heeft gecreëerd, waarin medicijnen die mogelijk langere tijd zijn opgeslagen of onder ongeschikte omstandigheden zijn bewaard op de markt verschijnen, wat vragen oproept over verminderde werkzaamheid of onzekere kwaliteit vanwege gebrek aan alternatieven.

Een jaar geleden, toen een Israëlische blokkade op de invoer van voedsel leidde tot hongersnood in Noord-Gaza, was Hamza gedwongen alles te eten wat hij kon vinden.

Maar voor Hamza ging het niet alleen om genoeg voeding voor zijn lichaam te krijgen, maar ook om het juiste evenwicht te vinden tussen de insuline waar hij toegang toe had en het voedsel dat hij kon vinden.

Als hij meer at zonder voldoende insulinedoses, kon hij gevaarlijk hoge bloedsuikerspiegel krijgen. Als hij zijn voedselinname verlaagde uit angst voor insulinetekort, kon dat leiden tot ernstige en potentieel dodelijke hypoglycemie (lage bloedsuiker).

'Ik was bang voor mezelf tijdens het bombardement in Noord-Gaza,' zei Hamza. 'We zaten onder beleg. Als het huis was gebombardeerd, kon ik onder het puin overleven, maar sterven aan lage bloedsuiker. En als ik at zonder insuline, kon mijn suiker gevaarlijk stijgen. Ik leefde constant tussen twee angsten.'

Hij voegt eraan toe dat de angst niet alleen over het verliezen van insuline ging, maar ook over het verliezen van glucosemeters en teststrips, waarop hij dagelijks aangewezen is om zijn toestand te controleren. Elke keer dat hij moest evacueren, was het eerste wat hij zou meenemen zijn 'diabeteszak'.

Glucoseteststrips zijn schaars, wat Hamza's mogelijkheid om zijn bloedsuiker dagelijks te controleren beperkt en hem dwingt te vertrouwen op het beoordelen van zijn fysieke symptomen.

Hamza merkt op dat de kosten van een glucosemeter tussen de 250 en 300 sjekel (85 tot 120 dollar) liggen, maar het echte probleem ligt in de beschikbaarheid van teststrips.

Zonder deze worden de apparaten waardeloos, waardoor sommige patiënten gedwongen zijn herhaaldelijk nieuwe apparaten te kopen. Hamza schat dat meer dan 80 procent van de diabetespatiënten in bepaalde gebieden hun bloedsuiker niet regelmatig kunnen testen, wat hij beschrijft als een 'medische ramp', omdat het behandeling omzet in dagelijkse giswerk.