Italië: vier migranten levend verbrand na loonprotestatie
Vier migranten zijn in Calabrië in een minibus levend verbrand, nadat zij om uitbetaalde lonen hadden gevraagd. Het geval illustreert het systeem van moderne slavernij in Italië's landbouw.
Het systeem van moderne slavernij functioneert zonder problemen. Tot er iets verschrikkelijks gebeurt. Zoals onlangs, toen vier migranten in Calabrië levend in een minibus verbrandden.
Het geval speelde zich af op 1 juni in de buurt van het plaatsje Amendolara. Volgens de verklaring van de enige overlevende en op basis van beelden van beveiligingscamera's kan de viervoudige moord als grotendeels opgehelderd worden beschouwd. De twee gearresteerde Pakistaanse verdachten zwijgen weliswaar, maar het bewijsmateriaal is overweldigend.
Op de beelden is te zien hoe de twee verdachten bij een benzinestation benzine in het interieur van de auto gooien, de brandstof aansteken en de deuren van de minibus van buiten dicht houden. Al snel walmt zwarte rook uit het voertuig, dat duidelijk heen en weer schommelt omdat de inzittenden op de achterbank blijkbaar wanhopig proberen aan de vlammen te ontkomen. Enkele seconden later vluchten de twee vermoedelijke daders te voet. De auto staat in lichterlaaie.
Slechts een 35-jarige Afghaan kan zich redden met brandwonden van de tweede graad aan handen en armen. Hij ontsnapt via de achterkant, in plaats van zoals de vier anderen tegen de geblokkeerde deuren te drukken. Bij de doden gaat het om drie Afghanen tussen de 19 en 28 jaar en een 29-jarige Pakistaan.
De gevluchte verdachten droegen op het moment van hun arrestatie, enkele uren na het feit, dezelfde kleding die op de beelden van de tankstationcamera te zien is.
Volgens verklaring van de overlevende Afghaan was de daad voorafgegaan door een ruzie in de minibus over ingehouden loonbetalingen en ontmenselijke levensomstandigheden. Sinds april zouden zij hun dagwage van 45 euro voor acht uur aardbeienplukkingen niet hebben ontvangen, verklaarde de getuige aan de onderzoekers. In plaats daarvan werden zij afgespeist met onvoldoende voedselrantsoenen en in hun verblijf met tien personen in één kamer gepropt. Vier van de vijf oogsthelpers hebben hun verzet met hun leven betaald.
Meestal wordt het onrecht op Italië's groentevelden en aardappelakkers, in fruit- en olijfboomgaarden, op citrusplantages en in wijngaarden in stilte bedreven en geduld. Het systeem holpert alleen even als mensen ernstig gewond raken of zelfs het leven laten. Dan volgt een maatschappelijke verontwaardiging. Ook schok en rouw. En daarna gebeurt er: niets.
Bijvoorbeeld na het verkeersongeval op de middag van 6 augustus 2018 op de rijksweg 16 tussen Foggia en Apricena. Op de terugweg na een lange werkdag op de tomatenvelden van Apulië was een busje met 14 inzittenden de tegengestelde rijrichting ingeslagen en zonder te remmen op een vrachtwagen gebotst. De bestuurder van de zware vrachtwagen kon de botsing niet voorkomen. De weg is smal en aan beide zijden begrensd door betonnen afscheidingen.
In het busje met Bulgaarse kenteken stierven twaalf oogsthelpers tussen de 21 en 41 jaar oud. Zij kwamen uit zes Afrikaanse landen, van Marokko via Mali tot Nigeria. Ook de bestuurder van het busje, die was doodgeslagen, was de 'caporale', de tussenpersoon tussen landbouwbedrijven en oogsthelpers, die de landarbeiders vroeg in de ochtend uit hun barakken haalde en 's middags weer terugbracht. Waarom hij de controle over het voertuig verloren had, kon niet worden vastgesteld.
De lichamen van de slachtoffers werden ter begraving naar hun thuislanden overgebracht. Vakbonden, kerken en maatschappelijke organisaties betaalden de kosten. De plek van de doden, die in Italië geen spoor nalaten, werd ingenomen door andere oogsthelpers. Onder dezelfde omstandigheden.
Ook nadat Satnam Singh op 19 juni 2024 stierf bij de meloenoogst vlakbij Latina in de regio Lazio, vervolgde alles zich snel als voorheen. De 31-jarige Sikh uit de noordwestindische staat Panjab verloor zijn rechterarm en beide benen in een landbouwmachine.
