Projectontwikkelaars jagen Curaçaoenaars van hun eigen stranden
Projectontwikkelaars op Curaçao sluiten steeds meer stranden af voor de lokale bevolking door middel van gated communities en luxe resorts, terwijl in Nederland en Brazilië het strand wettelijk openbaar eigendom blijft.
Daar kunnen dan de macamba's genieten van het tropische klimaat, dat zij thuis zozeer vrezen
Curaçao is zogenaamd een zelfstandig land binnen ons koninkrijk maar economisch gezien is het een ouderwetse kolonie. Sinds BN-ers het ontdekt hebben als perfecte locatie voor een tweede huis, is de rol van de macamba's, de Europese Nederlanders op het eiland alleen maar gegroeid. Vooral als ze van centen zijn want je moet over het algemeen je eigen geld meenemen om onroerend goed te kopen.
Die lui willen natuurlijk mooi gehuisvest worden met overal airco en zo. En dat ze niet teveel last hebben van de gewone Curaçaonaars, van wie veertig procent op of onder de armoedegrens leeft. Het recept is dan gated communities, villawijkjes met een poort en eigen bewaking, en luxueuze van de rest van de maatschappij afgesneden resorts. Daar kunnen de macamba's dan genieten van het tropische klimaat, dat in Europees Nederland zozeer wordt gevreesd. Zonder dat hun uitzicht verknoeid wordt door de rafelranden van de maatschappij, op het eiland zo prominent aanwezig.
De laatste jaren is deze ontwikkeling in een hogere versnelling geraakt. Projectontwikkelaars maken zich meester van stukken strand, die zij vervolgens afsluiten voor de gewone bevolking. Of ze heffen entree. Of consumptie is verplicht. Op het moment wordt op Curaçao uitgebreid actie gevoerd tegen de privatisering van de stranden. De activisten menen dat het strand het erfgoed is van het hele volk en niet verkocht mag worden aan een stelletje miljonairs.
Opmerkelijk genoeg zijn zulke ontwikkelingen in het moederland van de kolonie Curaçao ondenkbaar. In Europees Nederland is het strand eigendom van de staat. Het wordt beheerd door het Rijksvastgoedbedrijf. Het beheer laat dit over aan de kustgemeentes. Eigenaars van strandtenten op strandhuisjes moeten de grond huren. Kopen is onmogelijk. Ook gaat het steeds om percelen tegen de duinrand aan. Het strand ter hoogte van de vloedlijn is altijd vrij. Voor de duinen geldt dit allemaal niet. Daar vind je wel andere eigenaren dan de staat zoals Natuurmonumenten of bijvoorbeeld de Amsterdamse waterleiding.
In Brazilië stipuleert artikel 20, VII van de grondwet dat de stranden publiek eigendom zijn van de federale overheid. Alle Brazilianen hebben te allen tijde vrij toegang tot het strand. Alleen als de nationale veiligheid in het geding komt of bescherming van de natuur, zijn restricties mogelijk.
Zo is dat in beschaafde landen geregeld.
Maar in een kolonie hoeft dat allemaal niet. De koninkrijksregering kan wel degelijk ingrijpen in het landsbestuur van Curaçao maar dat deed ze tot nog toe alleen maar omdat de begroting te grote tekorten vertoonde. In 2020 bijvoorbeeld had het eiland financiële steun nodig vanwege de Coronacrisis. Het moederland verstrekte leningen maar eiste wel salarisverlagingen bij overheid en semi-overheid alsmede verhoging van het aantal ziektedagen tot zes voor eigen rekening. Daarnaast moesten gezondheidszorg, onderwijs en rechtsstaat hervormd worden. Bij dat laatste ging het vooral over de verwevenheid van onder- en bovenwereld, een vast element op Curaçao dat tenslotte destijds is opgezet als smokkeleiland, in het bijzonder voor slaven.
Nee, over wat het onvervreemdbaar erfgoed is van de Curaçaoenaar, daar gaat het niet over als de eilandregering op de vingers wordt getikt. En zo worden de gewone mensen van steeds meer stranden verjaagd.
